Διαδραματίζονταν όλα τόσο γρήγορα στα πονεμένα ρουμάνια του Πέτα Άρτας, στο γκρίζο της Αιώνιας Πόλης, στο φως της Ελληνικής επαρχίας.
Παιδιόθεν το άγγιγμα της Μούσας. Δεν πρόκανα ν΄ αφουγκραστώ τέσσερεις δεκαετίες. Κατάπινε η μία την άλλη!
Η μεταπολίτευση, το παλιό, το νέο, ο Έρωτας, το εικονικό, η τραγική διάψευση…. Ζάλη στο νού!
Ψυχή–Σώμα, εκούσιος–ακούσιος χωρισμός, Έρωτας του Όντος, Μελέτη Θανάτου.
Όλα μαζί χόρευαν για να κρατηθούν στην ιστορική Αιωνιότητα.
Ο Διόνυσος, ο Ιησούς, ο Απόλλων, ο Οδυσσέας, η Αθηνά, η Αφροδίτη, η Ελένη, η Μαρία, η Μαρία Μαγδαληνή.
Πρώτη ενότητα: Νεότητα. Υπαρξιακή, Ερωτική, βιωματική.
Δεύτερη ενότητα: Μύηση στ΄ Αρχέγονα της Παγκοσμιότητας του Ελληνικού Φωτός.
Όσοι παλεύουν την Υπέρβαση, ελπίζω να κατανοήσουν, να λυτρωθούν στην Αιωνιότητα του Νοός.
Ετυμολογία
Οϊζύς
Η λέξη έχει ρίζα Όμικρον Γιώτα (ΟΙ), το οποίο εκφράζει κραυγή, θρήνο λ.χ Οίμοι Τάλας (αλλοίμονο ο φτωχός, ο ταλαίπωρος).
Ο πόνος, η δυστυχία, η λύπη, το πένθος βγαίνουν προς τα έξω.
Απαντάται στην Επική Ποίηση: Στον Όμηρο, Ραψωδία Ω Ιλιάδα, στ. 525, Ραψωδία μ (12) Οδύσσεια, ως δυστυχία στην ανθρώπινη Μοίρα και στον Πίνδαρο, αλλά και στην Τραγωδία: Αισχύλου Προμηθέας Δεσμώτης (Ηρωική σύγκρουση), Σοφοκλέους Αντιγόνη (σύνδεση θανάτου με τη δυστυχία), Μήδεια του Ευριπίδη (ψυχολογική καταιγίδα).
Σπάνια τη συναναντάμε στη Λυρική ποίηση.
Υπαρξιακή θλίψη που επιχειρεί να φωτίσει τα σκοτάδια μας, να μας ταξιδέψει στην τελείωση των Δαιμόνων.